Home » Şiir » Köy çocuğu

Köy çocuğu

Gepubliceerd op 21 maart 2019 om 01:19

KÖY ÇOCUĞU
Sen benim öbür yarım
Senin düşlerin bende.
Benimse çocukluğum..
Emanet kaldı sende.

Benim yüreğim sende.
Sakın ola büyüme.
Hep öyle dur çocuk kal.
Ben ölürüm yerine.

İkimizde birmişiz.
Aynı yoldan geçmişiz.
Yaylalarda su içmiş..
Derelerde çimmişiz.

Aynı ambarın unu.
Aynı peteğin balı.
Benimde üstüm vardı..
Senin gibi yamalı.

Benimde senin gibi..
Papuçlarım var idi..
Uzun zaman giymiştim..
Ayağıma dar idi.

Bende O,Boz eşekten..
Defalarca düşmüştüm.
Etrafıma bakınıp,
Çaktırmadan gülmüştüm.

Korkarım ki şimdi sen,
Yoluma göz koymuşsun
Dağların ötesini..
Merak edip sormuşsun.

Bende birzamanlar..
Bu düşleri kurmuştum,
Şu dağların ardını..
Merak edip durmuştum.

Ben şimdi düşlerini..
Kurduğun O, yerdeyim
O dağların ardında.
Yoktan mahpuslardayım.

Sen sen ol sakın gelme.
O dağların ardına,
Adamlar tuzak kurmuş..
Örfüne,adabına.

Ben etim sen etme..
Terk etme toprağını.
Buralarda bulmazsın..
O yünden yatağını.

Senin üstün kirlenmiş..
Belki tozdan topraktan.
Biz ise kirlenmişiz..
Nankörlükten günahtan.

Sen ver O elbiseni..
Akşam anen yıkasın
Bizimkisi çıkmıyor
Sanki köknar boyası.

Sen sen ol sakın gelme..
O dağların ardına.
Sen sen ol razı ol..
O kuru soğanına.

Sen orda kal yerime...
Sakın ola büyüme
Biz büyüdük ne! oldu
İçimiz dertle doldu.

Senin O düşlerinin..
Acısı olsun bende.
Benimse çocukluğum..
Emanet kalsın sende.

İlhan yıldırım
Mart 2015 Den haag


Reactie plaatsen

Reacties

Er zijn geen reacties geplaatst.